Tekst dotyczy związku między pojęciami tożsamości konstytucyjnej a nostalgiczną pamięcią zbiorową. Wychodząc od obecnego w teorii społecznej ujęcia nostalgii jako postawy w społeczeństwem postmodernistycznym, autor argumentuje, że ten stan kulturowy znajduje także odzwierciedlenie w konstytucjach. Punktem odniesienia dla współczesnych projektów politycznych nie jest już przyszłość, lecz przeszłość. Tęsknota za utraconą ojczyzną staje się dominująca emocją społeczną. Autor pokazuje, że ta wizja przeszłości jest obecna w konstytucjach, zwłaszcza w krajach postkomunistycznych. Wpływa ona na tożsamość konstytucyjną i ze względu na różne struktury temporalne pozostaje w konflikcie z konstytucyjną tożsamością Unii Europejskiej. Artykuł kończy się analizą konsekwencji takiej polityki nostalgii i możliwych mechanizmów obronnych przed nią.