<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<article article-type="research-article" dtd-version="1.3" xmlns:xlink="http://www.w3.org/1999/xlink">
<front><journal-meta><journal-title-group><journal-title>Archiwum Filozofii Prawa i Filozofii Spolecznej</journal-title></journal-title-group><issn>2082-3304</issn></journal-meta><article-meta><title-group><article-title>Czy pośmiertne dawstwo narządów jest obowiązkiem wobec społeczeństwa i może być uzasadnione interesem publicznym? Ostatnie projekty zmiany niemieckiej ustawy transplantacyjnej</article-title></title-group><contrib-group><contrib contrib-type="author"><name><surname>Martyna Łaszewska-Hellriegel</surname></name></contrib></contrib-group><article-id pub-id-type="doi">10.36280/AFPiFS.2020.3.53</article-id><volume>24</volume><issue>3</issue><pub-date><year>2020</year></pub-date><fpage>53</fpage><lpage>65</lpage><abstract><p>Problem dawstwa narządów od zmarłych dawców jest w Niemczech niezadowalająca. W ostatnich latach liczba dawców pozostała bardzo niska. W związku z tym niemiecki Bundestag prowadził debaty na temat dwóch głównych projektów, przygotowanych przez grupy posłów, mających na celu zmianę ustawy transplantacyjnej. Bardziej kontrowersyjny z tych projektów, popierany przez ministra zdrowia, przewidywał wprowadzenie modelu sprzeciwu do niemieckiego systemu przeszczepów. Drugi z nich zamierzał wprowadzić ulepszenia w istniejącym modelu zgody. Podczas końcowego głosowania Bundestag głosował przeciwko modelowi sprzeciwu. W oczach niektórych ekspertów takie rozwiązanie nakładałoby na obywateli obowiązek oddania narządu po śmierci mózgu. Czy taki obowiązek wobec społeczeństwa można uzasadnić interesem publicznym? Celem tego artykułu jest udzielenie odpowiedzi na to pytanie poprzez analizę postanowień niemieckiej konstytucji.</p></abstract><kwd-group><kwd>model opt-out</kwd><kwd>dawstwo narządów</kwd><kwd>przeszczepy</kwd><kwd>niemiecka ustawa transplantacyjna</kwd><kwd>interes publiczny</kwd></kwd-group></article-meta></front><body /></article>