<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<article article-type="research-article" dtd-version="1.3" xmlns:xlink="http://www.w3.org/1999/xlink">
<front><journal-meta><journal-title-group><journal-title>Archiwum Filozofii Prawa i Filozofii Spolecznej</journal-title></journal-title-group><issn>2082-3304</issn></journal-meta><article-meta><title-group><article-title>Status prawny zwierząt a ich kategoryzacja biologiczna</article-title></title-group><contrib-group><contrib contrib-type="author"><name><surname>Michał Janowski</surname></name></contrib></contrib-group><article-id pub-id-type="doi">10.36280/AFPiFS.2020.4.29</article-id><volume>25</volume><issue>4</issue><pub-date><year>2020</year></pub-date><fpage>29</fpage><lpage>41</lpage><abstract><p>Polskie regulacje ustawowe chroniące zwierzęta są niespójne. Ustawa z dnia 21.08.1997 r. o ochronie zwierząt oraz ustawa z dnia 15.01.2015 r. o ochronie zwierząt wykorzystywanych do celów naukowych lub edukacyjnych obejmują ochroną różne grupy zwierząt. Regulacje te powinny ulec harmonizacji ze względu na leżącą u ich podstaw aksjologię. Ponadto przemyślenia wymaga aktualny model ochrony zwierząt w Polsce. Polskie regulacje chroniące zwierzęta nie zostały poprzedzone refleksją na temat szczególnych cech, jakie posiadają niektóre grupy zwierząt. W szczególności uwadze polskiego ustawodawcy uszło to, że niektóre zwierzęta posiadają wyższe funkcje kognitywne, w tym niejęzykową zdolność do rozpoznawania samych siebie. Artykuł charakteryzuje zjawisko samoświadomości zwierząt, które powinno być relewantne w dyskusjach nad przyznaniem niektórym zwierzętom podmiotowości prawnej.</p></abstract><kwd-group><kwd>podmiotowość prawna zwierząt</kwd><kwd>samoświadomość</kwd><kwd>ochrona zwierząt</kwd></kwd-group></article-meta></front><body /></article>