Deliberative Legal Education. Reflection on the Relationship Between the University and Legal Culture

References

1. 01

   Ackerman, B., Fishkin, J. (2003). Deliberation Day. In J.S. Fishkin, P. Laslett (ed.), Debating Deliberative Democracy. Oxford: Blackwell Publising.

2. 02

   Alexy, R. (1991). Theorie der juristischen Argumentation. Die Theorie des rationalen Diskurses als Theorie der juristischen Begründung. Frankfurt nad Menem.

3. 03

   Bator, A., Kaczmarek, P. (2018). Kim ma być wychowanek akademii prawniczej? O perspektywach budowania edukacji prawniczej wokół konstytucji. Krytyka Prawa. Niezależne studia nad prawem 10(2), 9-38.

4. 04

   Beck, U. (2002). Społeczeństwo ryzyka. W drodze do innej nowoczesności. Warszawa.

5. 05

   Bernat, T. (2007). Polityka prawa a model edukacji prawniczej. Kraków: Oficyna

6. 06

   Wydawnicza AFM.

7. 07

   Bogucka, I. (2010). Minimalistyczne i maksymalistyczne cele edukacji etycznej prawników. In H. Izdebski, P. Skuczyński (ed.), Edukacja etyczna prawników – cele i metody. Materiały z konferencji 8 czerwca 2009 r. Warszawa.

8. 08

   Bohman, J. (1996). Public Deliberation. Pluralism, Complexity and Democracy. Cambrigde: MIT Press.

9. 09

   Chmura, M. (2016). Edukacja prawnicza w poglądach Jerzego Wróblewskiego. Krytyka Prawa. Niezależne studia nad prawem 3, 2–19.

10. 10

    Christiano, T. (2008). The Constitution of Equality. Democratic Authority and Its Limits. Oxford: Oxford University Press.

11. 11

    Cohen, J. (1989). Deliberation and Democratic Legitimacy. In A. Hamlin, B. Pettit (eds.), The Good Polity. Normative Analysis of the State. Oxford: Basil Blacwell.

12. 12

    Cohen, J. (1997). Procedure and Substance in Deliberative Democracy. In J. Bohman, W. Rehg (eds.), Deliberative Democracy. Essays on Reason and Politics. Cambridge–Massachusetts-London: Massachusetts

13. 13

    Institute of Technology.

14. 14

    Cozier, M., Friedberg, E. (1988). Człowiek i system. Warszawa.

15. 15

    Cyrul, W. (2012). Wpływ procesów komunikacyjnych na praktykę tworzenia i stosowania prawa. Warszawa: Lex a Wolters Kluwer business.

16. 16

    Czarnota, A. (2013). Kryzys nauki prawa a edukacja prawnicza. O niekonieczności produkowania „użytecznych idiotów”. Prawo i Więź 4(2), 49 – 60.

17. 17

    Czerepaniak–Walczak, M. (2013). Fabryki dyplomów czy universitas? O „nadwiślańskiej” wersji przemian w edukacji akademickiej. Kraków- Rzeszów: Oficyna Wydawnicza „Impuls”.

18. 18

    Daszkiewicz, W. (2010). Podstawowe rozumienie kultury – ujęcie filozoficzne. Roczniki Kulturoznawcze 1, 49.

19. 19

    Dingwerth, K. (20 07). The New Transnationalism: Transnational Governance and Democratic Legitimacy. Basingstoke.

20. 20

    Elster, J. (1998). Deliberation and Constitution Making. In J. Elster (ed.), Deliberative Democracy. Cambridge.

21. 21

    Estlund, D.M. (2008). Democratic Authority. A philosophical framework. Princeton and Oxford: Princeton University Press.

22. 22

    Foucault, M., (2000). Filozofia. Historia. Polityka. Wybór pism. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.

23. 23

    Giddens, A. (2002). Nowoczesność i tożsamość. „Ja” w epoce późnej nowoczesności. Warszawa.

24. 24

    Giddens, A. (2003). Stanowienie społeczeństwa. Poznań.

25. 25

    Giddens, A. (2008). Konsekwencje nowoczesności. Kraków.

26. 26

    Gutmann, A., Thompson, D. (2006). Deliberative Democracy Beyond Process. In J. Fishkin, P. Laslett (eds.), Debating Deliberative Democracy. Oxford: Blackwell Publishing Ltd.

27. 27

    Habermas, J. (1999). Between Facts and Norms. Contributions to a Discourse Theory of Law and Democracy (3rd ed.). Cambrigde.

28. 28

    Habermas, J. (2006). Filozoficzny dyskurs nowoczesności. Kraków: Wydawnictwo Universitas.

29. 29

    Habermas, J. (2007). Strukturalne przeobrażenia strefy publicznej. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.

30. 30

    Habermas, J. (2015). Teoria działania komunikacyjnego. Tom I. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.

31. 31

    Jabłońska–Bonca, J. (2020). O szkolnictwie wyższym i kształceniu prawników. Warszawa: Wydawnictwo Instytutu Wymiaru Sprawiedliwości.

32. 32

    Juchacz, P.W. (2006). Demokracja – Deliberacja – Partycypacja. Szkice z demokracji ateńskiej i współczesnej. Poznań: Wyd. Naukowe Instytutu

33. 33

    Filozofii UAM.

34. 34

    Kaleta, K., Skuczyński, P. (eds.) (2015). Refleksyjność w prawie. Konteksty i zastosowania. Warszawa.

35. 35

    Koczanowicz, L., Liszka, K., Włodarczyk, R. (eds.). (2015). Między rozumieniem a porozumieniem. Eseje o demokracji niekonsensualnej. Warszawa: Wydawnictwo PWN.

36. 36

    Kozielecki, J. (1987). Koncepcja transgresyjna człowieka. Warszawa.

37. 37

    Kwieciński, Z. (2018). Wychowanie do człowieczeństwa. Uwagi po Nicei. In M. Czerepaniak-Walczak, J. Madalińska – Michalak, B. Śliwiński, Ku życiu wartościowemu. Idee-koncepcje-praktyki. Tom I - Idee. Kraków- Rzeszów: Oficyna Wydawnicza „Impuls”.

38. 38

    Levine, P. (1999). Getting Practical about Deliberative Democracy. Report from the Institute for Philosophy and Public Policy 19(4), 9-15.

39. 39

    Levine, P., Fung, A., Gastil, J. (2005). Future directions for public deliberation. In J. Gastil, P. Levine (eds.), The deliberative democracy handbook. Strategies for Effective Civic Engagement in the Twenty-First Century. San Francisco: Jossey-Bass.

40. 40

    Łabiniec, P. (2010). Etyka prawnicza w ogólnym i wyspecjalizowanym modelu edukacji prawniczej. In H. Izdebski, P. Skuczyński (ed.), Edukacja etyczna prawników – cele i metody. Materiały z konferencji 8 czerwca 2009 r. Warszawa.

41. 41

    Medes, C.H. (2013). Constitutional Courts and Deliberative Democracy. Oxford- New York: Oxford University Press.

42. 42

    Misztal, W. (2011). Dialog obywatelski we współczesnej Polsce. Lublin: Wydawnictwo UMCS.

43. 43

    Morawski, L. (1988). Argumentacje, racjonalność prawa i postępowanie dowodowe. Toruń: Wydawnictwo Uniwersytetu Mikołaja Kopernika.

44. 44

    Morawski, L. (2005). Główne problemy współczesnej filozofii prawa. Prawo w toku przemian (wyd. 4). Warszawa: Wydawnictwo PWN.

45. 45

    Pałecki, K. (1974). O użyteczności pojęcia „kultura prawna”. Państwo i Prawo 2, 73–74.

46. 46

    Perelman, Ch. (1984). Logika prawnicza. Nowa retoryka. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.

47. 47

    Pichlak, M. (2019). Refleksyjność prawa. Od teorii społecznej do strategii regulacji i z powrotem. Łódź.

48. 48

    Pilipiec, S. (2011). Kultura prawna a prawo obywatela do ochrony słusznego interesu. Studia Iuridica Lublinensia 5, 145-146.

49. 49

    Piłat, R. (2015). Racjonalność deliberatywna. Ethos 112, 134-148.

50. 50

    Rosanvallon, P. (2011). Democratic Legitimacy. Impartiality, reflexivity, proximity. Princeton and Oxford: Princton University Press.

51. 51

    Rozmus, A. (2018). Edukacja akademicka w perspektywie krytycznej. Studenci wobec neoliberalnej polityki kształcenia w szkole wyższej. Kraków– Rzeszów: Oficyna Wydawnicza „Impuls”.

52. 52

    Sadowski, M. (2020). Millennial Academics and Gen Z Students: How the Generational Change will Affect Legal Education. Forum Prawnicze 62,

53. 53

    Shapiro, I. (2006). Stan teorii demokracji. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe

54. 54

    Shapiro, I. (2006). Optimal Deliberation? In J. Fishkin, P. Laslett (eds.), Debating Deliberative Democracy. Oxford: Blackwell Publishing Ltd.

55. 55

    Skąpska, G. (1991). Ład porozumień zbiorowych i jego instytucjonalne uwarunkowania. In J. Mucha (ed.), Społeczeństwo polskie u progu przemian. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego.

56. 56

    Skąpska, G. (1991). Prawo a dynamika społecznych przemian. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego.

57. 57

    Skuczyński, P. (2014). Typy myśli krytycznej w prawoznawstwie. Od krytyki poznania do walki o uznanie. In M. Zirk–Sadowski, B. Wojciechowski, T. Bekrycht (eds.), Integracja zewnętrzna i wewnętrzna nauk prawnych, cz. I. Łódź: Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego.

58. 58

    Southwood, N. (2010). Contractualism and the Foundations of Morality. Oksford.

59. 59

    Sroka, J. (2008). Instytucje demokracji deliberatywnej w polskim systemie politycznym, wprowadzenie do kontekstu teoretycznego. In J. Sroka (ed.), Wybrane instytucje demokracji partycypacyjnej w polskim systemie politycznym. Warszawa.

60. 60

    Sroka, J. (2009). Deliberacja i rządzenie wielopasmowe. Teoria i praktyka. Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego.

61. 61

    Stelmach, J., Sarkowicz, R. (1999). Filozofia prawa XIX i XX wieku. Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellińskiego.

62. 62

    Syryt, A., Zaręba, S.H., Zarzecki, M. (2018). Prawo jako zawód i powołanie. Deontologia i etos zawodowy polskich prawników w badaniach.Warszawa: Warszawskie Wydawnictwo Socjologiczne.

63. 63

    Szkudlarek, T. (2003). Pedagogika krytyczna. In Z Kwieciński, B. Śliwerski, Pedagogika, t. 1. Warszawa.

64. 64

    Szubert, W. (1983). Uwagi o kulturze prawnej. In A. Kłoskowska (ed.), Naród- Kultura-Osobowość. Wrocław.

65. 65

    Wojtczak, S. (2011). Modele nauk prawnych i edukacji prawniczej według Jerzego Wróblewskiego. In T. Bekrycht, M. Zirk-Sadowski (ed.), Wpływ teorii Jerzego Wróblewskiego na współczesne prawoznawstwo. Warszawa.

66. 66

    Wróblewski, J. (1981). Modele prawoznawstwa a typy kształcenia prawniczego. Państwo i Prawo 4, 26–27.

67. 67

    Wróblewski, J. (1983). Rola uniwersytetu w rozwoju kadry naukowo-dydaktycznej. Życie Szkoły Wyższej 12, 12.

68. 68

    Young, M. (2003). Activist Challenges to Deliberative Democracy. In J. Fishkin, P. Laslett (eds.), Debating Deliberative Democracy. Oxford: Blacwell Publishing Ltd.

69. 69

    Zirk–Sadowski, M. (1994). Sposoby uczestniczenia w kulturze. Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny 56(4), 47 – 52.

70. 70

    Zirk-Sadowski, M. (1998). Prawo a uczestniczenie w kulturze. Łódź: Wydawnictwo Uniwersytetu Łódzkiego.

71. 71

    Zirk-Sadowki, M. (2011). Wprowadzenie do filozofii prawa. Warszawa: Warszawa: Lex a Wolters Kluwer business.