Niniejszy artykuł analizuje związek między inkluzją narracji a pojęciem równości na gruncie teorii demokracji deliberatywnej. Opiera się na założeniu, że uwzględnianie różnorodności kompetencji dyskursywnych wpływa na konstruowane uzasadnienia stanowiące źródło legitymizacji politycznych decyzji. Przekroczenie czysto argumentacyjnego dyskursu w kierunku uwypuklania pluralizmu stanowi na tyle istotną modyfikację teorii, że konstytuuje odrębny model deliberacji. W punkcie wyjścia przedstawiona zostaje rola i cel narracji, a także warunki, w jakich może być inkorporowana do procesów deliberacji. Następnie, przedmiotem rozważań staje się transformacja kategorii równości, którą wymusza poszerzająca ramy podmiotowej inkluzji narracja. Wyjaśnione zostaje dlaczego pojęcie to zmienia znaczenie z bezwzględnej równości na wyrównywanie szans, zarówno w aspekcie proceduralnym, jak i substancjalnym. Na koniec nakreślone zostają możliwe praktyczne problemy i ryzyka, które może wywołać włączenie narracji do deliberacji.