Aitia – Aristotelian guilt. Definitional issues (part 2)

Waldemar Gontarski

doi:10.36280/afpifs.2013.1.68

Research article

Aitia – Aristotelian guilt. Definitional issues (part 2)

Waldemar Gontarski

Aitia – wina arystotelesowska. Zagadnienia definicyjne. Część II

Archiwum Filozofii Prawa i Filozofii Społecznej, nr 1(6)/2013, s. 68-92

DOI 10.36280/afpifs.2013.1.68 ↗

Issue: nr 1(6)/2013
Pages: 68-92
Published: 2013
Article language: English

English

Abstract

When engaging in polemics with Pythagoras, Aristotle observed that the retributive function of punishment, as distinguished from the preventative one, does not involve revenge understood as material retaliation (i.e. suffering for suffering, meaning retaliation proportional to the damage suffered). It does not encompass a simple reciprocity, such as suffering in turn (ἀντιπάσχω), but instead shall be considered as a just reciprocity, meaning doing in return (ἀντιποιέω), whereby the degree of mental contribution is taken into account. The classical theory of responsibility, at least under the meaning assigned to it by Aristotle, considers human responsibility by means of reference to mental capabilities of the actor in respect to a particular harmful action. An action involving human guilt is consequently contrasted with an accidentally caused action. In the works of Stagirite the mental attitude of the actor towards his action distinguishes human causation from the accidental one and from the forced one. Pythagoras, on the other hand, discussed material retaliation, meaning objective responsibility. At the same time, the author of Nicomachean Ethics had already experienced the system of subjective responsibility based on the concept of knowingly caused damage as opposed to the system of objective responsibility involving the objective causal relationship between the actor’s behavior and the resulting damage). Aristotle has extended the concept of subjective responsibility to cover both knowingly caused damage (intentional fault) and unintentional fault, whereby the damage is directly caused by the negligent conduct of the actor, meaning the failure of the latter to observe required objective and abstract standards. The mental component and the related subjectivization involve the actor possessing required intellectual capabilities, but not using them in a way as to observe the aforementioned imposed standards. Nonetheless, the potential mental component is itself not sufficient to establish guilt. Otherwise, all the people (apart from those lacking capacity at all) shall be declared guilty regardless of the fact that the damage was caused by them accidentally.

Keywords

Aristotle
the triad of causes
the triad of consequences
justice

Full text PDF How to cite

References

49 reference entries

References

Andrejew, I. (1978). Kodeks karny. Krótki komentarz. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe.
Aristotle. (1959). Aristotelis ars rhetorica. Oxford: Oxford University Press.
Aristotle. (1894). Aristotelis Ethica Nicomachea. Oxford: Clarendon Press.
Aristotle. (1926). Art of Rhetoric. Cambridge (Mass.): Harvard University Press.
Aristotle. (1949). Categoriae et Liber de Interpretatione. Oxford: Oxford University Press.
Aristotele. (1961). De anima. Oxford: Oxford University Press.
Aristotele. (2007). Die Nikomachische Ethik. Düsseldorf: De Gruyter.
Aristotle. (2002a). Dzieła wszystkie, t. 5. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.
Aristotle. (2003a). Dzieła wszystkie, t. 2. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.
Aristotle. (2003b). Dzieła wszystkie, t. 7. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.
Aristotle. (1884). Eudemian Ethics. Leipzig: B.G. Teubneri.
Aristotele. (1958). Magna Moralia. Berlin: Akademie-Verlag.
Aristotle. (1924). Metaphysics. Oxford: Oxford University Press.
Aristotle. (1934). Nicomachean Ethics. Cambridge (Mass.): Harvard University Press.
Aristotle. (2002b). Nicomachean Ethics. Oxford: Oxford University Press.
Aristotele. (1921). Nikomachische Ethik. Leipzig: Felix Meiner.
Aristotle. (2008). Physics. Oxford: Oxford University Press.
Aristotle. (1944). Politics. London: Heinemann.
Aristotle. (1957). Politics. Oxford: Oxford University Press.
Aristotle. (2004a). The Art of Rhetoric. London: Penguin Books.
Aristotle. (2004b). The Nicomachean Ethics. London: Penguin Books.
Aristotle. (2009). The Nicomachean Ethics. Oxford: Oxford University Press.
Bobrowski, F. (1905a). Słownik łacińsko-polski, t. 1. Vilnius: Józef Zawadzki.
Bobrowski, F. (1905b). Słownik łacińsko-polski, t. 2. Vilnius: Józef Zawadzki.
Burkhardt, B. (1988). Wina odnosząca się do czynu i zawinienia w przedpolu czynu (Vorverschulden). Studia Prawnicze 1–2,
Cursi, M.F. (2011). What did occidere iniuria in the lex Aquilia Actually Mean? Roman Legal Tradition 7, 16–29.
Dubas, F. (1938). (Ed.) Wybór z satyr Horacjusza. Przekłady satyr: Lucyliusza, Persjusza, Juwenalisa. Satyry bezpośrednim źró dłem wiadomości o życiu i zapatrywaniach poety. Lwów: Państwowe Wydawnictwo Książek Szkolnych.
Ferrini, C. (1899). Diritto penale romano. Teorie generali. Milan: Hoepli.
Gintowt, E. (2005). Rzymskie prawo prywatne w epoce postępowania legisakcyjnego (od decemwiratu do lex Aebutia). Warszawa: Wydawnictwo Liber.
Golecki, M.J. (2008). Synallagma. Filozoficzne podstawy odpowiedzialności kontraktowej w klasycznym prawie rzymskim. Toruń: Dom Wydawniczy Duet.
Hube, R. (1830). Ogólne zasady nauki prawa karnego. Warszawa: Drukarnia A. Gał ęzowskiego i Komp.
Ibbetson, D. (2005). Historical Reflections on the Compensation Culture. The Journal of Law 1, 1–31.
Kelly, J.M. (2006). Historia zachodniej teorii prawa. Kraków: Wydawnictwo WAM.
Kochanowski, J. (1985). Subiektywne granice sprawstwa i odpowiedzialności karnej. Warszawa: Wydawnictwo Prawnicze.
Królikowski, M. (2005). Sprawiedliwość karania w społeczeństwach liberalnych. Zasada proporcjonalności. Warszawa: C.H. Beck.
Lameer, J. (1994). AlFārābī and Aristotelian Syllogistics. Greek Theory and Islamic Practice. New York: Brill Publishers.
Liebs, D. (2007). (Ed.) Lateinische Rechtsregeln und Rechtssprichwörter. Munich: C.H. Beck.
Litewski, W. (1998). Słownik encyklopedyczny prawa rzymskiego. Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych Universitas.
Makarewicz, J. (1906). Einführung in die Philosophie des Strafrechts auf Entwicklungsgeschichtlicher Grundlage. Stuttgart: Goldbach Keip.
Makarewicz, J. (2009). Wstęp do filozofii prawa karnego. W oparciu o podstawy historyczno -rozwojowe. Lublin: Wydawnictwo KUL.
Morwood, J., Taylor, J. (2002) (Eds.) The Pocket Oxford Classical Greek Dictionary. Oxford: Oxford University Press.
Myrcha, M. (1960). Prawo karne. Komentarz do piątej księgi kodeksu prawa kanonicznego, t. 2: Kara. Warszawa: Akademia Teologii Katolickiej.
Myrcha, M. (1965). Problemy winy w karnym ustawodawstwie kanonicznym. Prawo Kanoniczne 8/2, 3–34.
Papierkowski, Z. (1962). Wina jako problem prawa karnego. Lublin: Zeszyty Naukowe KUL.
Papierkowski, Z. (1965). Wina kombinowana (Odpowiedzialność karna za niezamierzony skutek umyślnego działania przestępczego). Prawo Kanoniczne 8/3–4, 105–143.
Plato. (2002). Gorgiasz. Kęty: Wydawnictwo Antyk.
Rejman, G. (1980). Teorie i formy winy w prawie karnym. Warszawa: Wydawnictwo Prawnicze.
Thomas Aquinas. (1962a). Suma teologiczna, t. 6: Człowiek. London: Katolicki Ośrodek Wydawniczy Veritas.
Thomas Aquinas. (1962 b). Suma teologiczna, t. 18: Sprawiedliwość. London: Katolicki Ośrodek Wydawniczy Veritas.

Publication information

Author and affiliation

Waldemar Gontarski

Europejska Wyższa Szkoła Prawa i Administracji

Issue data

Issue nr 1(6)/2013

Pages: 68-92
Published: 2013
DOI: 10.36280/afpifs.2013.1.68
PDF: Full text PDF

AccessOtwarty LicenceCC BY 4.0 ↗

How to cite

Bibliographic description and verified export formats.

Format AFPiFS

W. Gontarski, Aitia – Aristotelian guilt. Definitional issues (part 2), „Archiwum Filozofii Prawa i Filozofii Społecznej” nr 1(6)/2013, s. 68–92, DOI: 10.36280/afpifs.2013.1.68

Export citation data

[ref-001] Andrejew, I. (1978). Kodeks karny. Krótki komentarz. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe.

[ref-002] Aristotle. (1959). Aristotelis ars rhetorica. Oxford: Oxford University Press.

[ref-003] Aristotle. (1894). Aristotelis Ethica Nicomachea. Oxford: Clarendon Press.

[ref-004] Aristotle. (1926). Art of Rhetoric. Cambridge (Mass.): Harvard University Press.

[ref-005] Aristotle. (1949). Categoriae et Liber de Interpretatione. Oxford: Oxford University Press.

[ref-006] Aristotele. (1961). De anima. Oxford: Oxford University Press.

[ref-007] Aristotele. (2007). Die Nikomachische Ethik. Düsseldorf: De Gruyter.

[ref-008] Aristotle. (2002a). Dzieła wszystkie, t. 5. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.

[ref-009] Aristotle. (2003a). Dzieła wszystkie, t. 2. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.

[ref-010] Aristotle. (2003b). Dzieła wszystkie, t. 7. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.

[ref-011] Aristotle. (1884). Eudemian Ethics. Leipzig: B.G. Teubneri.

[ref-012] Aristotele. (1958). Magna Moralia. Berlin: Akademie-Verlag.

[ref-013] Aristotle. (1924). Metaphysics. Oxford: Oxford University Press.

[ref-014] Aristotle. (1934). Nicomachean Ethics. Cambridge (Mass.): Harvard University Press.

[ref-015] Aristotle. (2002b). Nicomachean Ethics. Oxford: Oxford University Press.

[ref-016] Aristotele. (1921). Nikomachische Ethik. Leipzig: Felix Meiner.

[ref-017] Aristotle. (2008). Physics. Oxford: Oxford University Press.

[ref-018] Aristotle. (1944). Politics. London: Heinemann.

[ref-019] Aristotle. (1957). Politics. Oxford: Oxford University Press.

[ref-020] Aristotle. (2004a). The Art of Rhetoric. London: Penguin Books.

[ref-021] Aristotle. (2004b). The Nicomachean Ethics. London: Penguin Books.

[ref-022] Aristotle. (2009). The Nicomachean Ethics. Oxford: Oxford University Press.

[ref-023] Bobrowski, F. (1905a). Słownik łacińsko-polski, t. 1. Vilnius: Józef Zawadzki.

[ref-024] Bobrowski, F. (1905b). Słownik łacińsko-polski, t. 2. Vilnius: Józef Zawadzki.

[ref-025] Burkhardt, B. (1988). Wina odnosząca się do czynu i zawinienia w przedpolu czynu (Vorverschulden). Studia Prawnicze 1–2,

[ref-026] Cursi, M.F. (2011). What did occidere iniuria in the lex Aquilia Actually Mean? Roman Legal Tradition 7, 16–29.

[ref-027] Dubas, F. (1938). (Ed.) Wybór z satyr Horacjusza. Przekłady satyr: Lucyliusza, Persjusza, Juwenalisa. Satyry bezpośrednim źró dłem wiadomości o życiu i zapatrywaniach poety. Lwów: Państwowe Wydawnictwo Książek Szkolnych.

[ref-028] Ferrini, C. (1899). Diritto penale romano. Teorie generali. Milan: Hoepli.

[ref-029] Gintowt, E. (2005). Rzymskie prawo prywatne w epoce postępowania legisakcyjnego (od decemwiratu do lex Aebutia). Warszawa: Wydawnictwo Liber.

[ref-030] Golecki, M.J. (2008). Synallagma. Filozoficzne podstawy odpowiedzialności kontraktowej w klasycznym prawie rzymskim. Toruń: Dom Wydawniczy Duet.

[ref-031] Hube, R. (1830). Ogólne zasady nauki prawa karnego. Warszawa: Drukarnia A. Gał ęzowskiego i Komp.

[ref-032] Ibbetson, D. (2005). Historical Reflections on the Compensation Culture. The Journal of Law 1, 1–31.

[ref-033] Kelly, J.M. (2006). Historia zachodniej teorii prawa. Kraków: Wydawnictwo WAM.

[ref-034] Kochanowski, J. (1985). Subiektywne granice sprawstwa i odpowiedzialności karnej. Warszawa: Wydawnictwo Prawnicze.

[ref-035] Królikowski, M. (2005). Sprawiedliwość karania w społeczeństwach liberalnych. Zasada proporcjonalności. Warszawa: C.H. Beck.

[ref-036] Lameer, J. (1994). AlFārābī and Aristotelian Syllogistics. Greek Theory and Islamic Practice. New York: Brill Publishers.

[ref-037] Liebs, D. (2007). (Ed.) Lateinische Rechtsregeln und Rechtssprichwörter. Munich: C.H. Beck.

[ref-038] Litewski, W. (1998). Słownik encyklopedyczny prawa rzymskiego. Kraków: Towarzystwo Autorów i Wydawców Prac Naukowych Universitas.

[ref-039] Makarewicz, J. (1906). Einführung in die Philosophie des Strafrechts auf Entwicklungsgeschichtlicher Grundlage. Stuttgart: Goldbach Keip.

[ref-040] Makarewicz, J. (2009). Wstęp do filozofii prawa karnego. W oparciu o podstawy historyczno -rozwojowe. Lublin: Wydawnictwo KUL.

[ref-041] Morwood, J., Taylor, J. (2002) (Eds.) The Pocket Oxford Classical Greek Dictionary. Oxford: Oxford University Press.

[ref-042] Myrcha, M. (1960). Prawo karne. Komentarz do piątej księgi kodeksu prawa kanonicznego, t. 2: Kara. Warszawa: Akademia Teologii Katolickiej.

[ref-043] Myrcha, M. (1965). Problemy winy w karnym ustawodawstwie kanonicznym. Prawo Kanoniczne 8/2, 3–34.

[ref-044] Papierkowski, Z. (1962). Wina jako problem prawa karnego. Lublin: Zeszyty Naukowe KUL.

[ref-045] Papierkowski, Z. (1965). Wina kombinowana (Odpowiedzialność karna za niezamierzony skutek umyślnego działania przestępczego). Prawo Kanoniczne 8/3–4, 105–143.

[ref-046] Plato. (2002). Gorgiasz. Kęty: Wydawnictwo Antyk.

[ref-047] Rejman, G. (1980). Teorie i formy winy w prawie karnym. Warszawa: Wydawnictwo Prawnicze.

[ref-048] Thomas Aquinas. (1962a). Suma teologiczna, t. 6: Człowiek. London: Katolicki Ośrodek Wydawniczy Veritas.

[ref-049] Thomas Aquinas. (1962 b). Suma teologiczna, t. 18: Sprawiedliwość. London: Katolicki Ośrodek Wydawniczy Veritas.

Aitia – Aristotelian guilt. Definitional issues (part 2)

Abstract

Keywords

References

References

Publication information

Waldemar Gontarski

Issue nr 1(6)/2013

How to cite

Format AFPiFS

ACM

ACS

APA

ABNT

Chicago

Harvard

IEEE

MLA

Turabian

Vancouver

OSCOLA

Export citation data